سبد خرید
0

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

تئاتر دیجیتال

تاتر دیجیتال

اطلاعات ساده و مقدماتی این نوشته می‌تواند به ما در شناخت اولیه‌ای از تئاتر دیجیتال و تمایز آن از پدیده‌های دیگر دنیای تکنولوژی هنر مثل Digital Performance‌ یاری برساند و مهم‌تر از همه اینکه بدانیم،‌ تئاتر برخلاف تصور برخی افراد، هرگز نخواهد مرد و پابه‌پای دیگر هنرها رشد خواهد کرد.

تئاتر دیجیتال شکلی از تئاتر است که احتمالات و امکانات هنری مربوط به رویارویی و مواجههٔ واقعیت و واقعیت مجازی (شبیه‌سازی‌شده)‌ را پیش می‌کشد.

در واقع می‌توان این‌گونه نتیجه‌گیری کرد که تئاتر دیجیتال در شکل اصلی، کنشی است، میان اجراکنندگان یا بازیگران مجازی در فضایی واقعی یا بازیگران واقعی در فضایی شبیه‌سازی‌شده. نقاط مشترکی که بایستی میان این پدیده‌های مجزا به وجود آید،‌ به وسیلهٔ ابزار گوناگون تکنولوژی دیجیتال محقق می‌شود.

این وسایل، شرایط و حرکات را دگرگون می‌سازند، فضاها را به انیمیشن تبدیل می‌کنند و فضای دو بعدی سینما و فیلم را با فضای سه بعدی تئاتر و سایبر ‌ در هم می‌آمیزند. از جملهٔ این وسایل، دوربین‌های Motion capture‌ هستند که با استفاده از سنسورهایی که به بدن بازیگران در سالن تمرین متصل می‌شود، حرکات آنان را دقیقاً شبیه‌سازی و ضبط می‌کنند. این حرکات ضبط‌شده که اساساً طبق فیزیک بدنی انسان هستند و آناتومی دقیق شخصیت را دربر می‌گیرند،‌ می‌توانند به شخصیت‌های مجازی منتقل شوند.

به این معنا که شخصیت دیجیتالی می‌‌تواند روی صحنه، عیناً حرکات و بازی بازیگر واقعی را تقلید کند، درحالی‌که ممکن است به اقتضای فضای نمایش،‌ شکل انسانی خود را حفظ نکرده باشد یا حتی در نقش روح پدر هملت با هاله‌ای از نور آبی یا هیبتی عظیم روی صحنه ظاهر شود.

در نقطهٔ مقابل،‌ صحنه به صورت مجازی و توسط برنامه‌های انیمیشن سه بعدی ساخته می‌شود. این فضای مجازی به وسیلهٔ‌ پروجکتورهای خاصی روی صحنه نمایش داده می‌شود و این در حالی است که بازیگران واقعی می‌توانند‌ درون این صحنه حرکت کنند و عمق و بعد و زیبایی آن را به تماشاگر نشان دهند. پس روشن است که تئاتر دیجیتال به دنبال خلق گونه‌ای از تئاتر است که علاوه بر حفظ ارزش‌های تئاتر سنتی، می‌تواند،‌ تخیل تماشاگر را با خود همراه سازد و عرصه‌های جدیدی را برای نمایش بگشاید.

تئاتر دیجیتال،‌ شکلی ابتکاری از هنر تئاتر است که با توجه به قدرت‌های خاص تئاتر از جمله استفاده از تخیل تماشاگر،‌ انتزاع و خلق ارتباط تنگاتنگ انسانی و… و همچنین استفاده از فن‌آوری روز بر آن است که این رابطهٔ دوسویه را تقویت کند.

در این میان، مفهوم اهمیت اجرای زنده یا زندگی روی صحنه نبایستی تحت هیچ عنوانی،‌ خدشه‌دار شود. اساس این گونهٔ تئاتری بر رابطهٔ انسان و کامپیوتر استوار شده است.

برای داشتن تئاتر دیجیتال چند شرط اصلی ذکر شده است:

۱) اجرا باید زنده باشد و اجراکنندگان در فضایی مشترک با تماشاگر حضور داشته باشند.

۲) اجرا باید از فن‌آوری دیجیتال سود ببرد. به صورتی که این تکنولوژی بخشی ضروری و ذاتی در آن باشد.

۳) ‌ اجرا تنها مراحل و خصوصیات محدودی از تعامل و تقابل تکنولوژی و کامپیوتر را دربر می‌گیرد.

۴) محتوای این نمایش بایستی توسط هنرمندان از متن تا موسیقی و دکور و بازی و اجرا،‌ برای تماشاگر ساخته شده باشد.

۵.‌ اجرا بایستی شامل یک زبان و متن باشد به صورتی که متن (واگویه یا داستانی)‌ آن را به پیش ببرد و نقطهٔ تمایز آن از رقص و موسیقی و دیگر اشکال هنری باشد.

اولین جرقه‌های استفاده از تکنولوژی را می‌توان در اوایل قرن بیستم دید. هنرمندانی چون ادوارد گوردون ، اروین پسیکاتور و تا حدی برتولت برشت در نمایش‌های خود تکنولوژی را به کار گرفتند و حتی جوزف اسووبودا در فعالیت‌های فتوریستی آن را به کار گرفت و دیگران از جمله تجربه‌گرایان از بازیگران غیرانسان، فیلم و… استفاده کردند.

از آنجایی که تئاتر دیجیتال مانند موجودی پیوندی یا دوزیست است، شکلی مجزا از مجموعه‌ای بزرگ‌تر به حساب می‌آیند. مجموعه‌ای متنوع که شامل instalation‌، رقص، کنسرت، دخالت روبوت‌ها و… می‌شود. اصل اساسی، استفاده از هوش مصنوعی در تنظیمات و هماهنگی‌هاست. کنار هم قرار دادن اشکال مختلف هنری و یا هماهنگ ساختن اجزای تئاتری از جمله نور، موسیقی،‌ صحنه، گریم، بازی،‌ حرکت و… با توجه به زمان کمتر و دقت فراوان، می‌تواند از نکات مثبت استفاده از کامپیوترها تلقی شود.

محل اجرا، وسایل صحنه، دکور، بازیگران و… همگی این امکان را دارند که تحت تاثیر فن‌آوری روز قرار بگیرند و حتی هرازگاه با تکنولوژی مدرن جای‌گزین شوند.

امروزه در چند اجرای نمایشی آزمایشی از حضور شخصیت‌های شبیه‌سازی‌شدهٔ بازیگران مشهوری چون «مارلون براندو»‌، «ال پاچینو» یا «لارنس الیویه» استفاده می‌شود. چنان‌که چند سال پس از مرگ مارلون براندوی فقید امروزه می‌توان چهرهٔ او را از صحنه‌های مختلف و فیلم‌های متفاوت با حالات گوناگون به صورت داده‌های دیجیتال درآورد و حتی نرم‌افزارهای پیش‌رفتهٔ صداسازی می‌توانند، لهجه و شیوهٔ گویش وی را بازسازی کنند.

در سینما نمونه‌های فراوانی از زنده شدن اسطوره‌هایی چون همفری بوگارت یا آلفرد هیچکاک دیده شده است. اما امروزه این موج به تئاتر و فضای زنده نیز راه پیدا کرده است و مرگ تئاتر را تا سالیان سال به تعویق خواهد انداخت. تئاتر دیجیتال مفهومی است که در رابطهٔ مستقیم با پیشرفت‌های سرسام‌آور امروزی قرار دارد و زمان نخواهد توانست بر آن بتازد. هر تراشهٔ جدیدی که پرداخته می‌شود، زمینهٔ جدیدی را برای خلاقیت هنرمندان تئاتر دیجیتال فراهم می‌کند. محدودیت‌ فضای تئاتر و امکانات آن به پایان رسیده است. حضور بزرگان تئاتر و سینما روی صحنه و کنار یکدیگر،‌ دیگر رؤیایی غیرممکن نیست و دیری نخواهد گذشت که شاهد نمایش‌هایی خواهیم بود که خود‌به‌خود کارگردانی و اجرا می‌شوند یا به‌اصطلاح توسط هوش مصنوعی بدیهه‌سازی شده‌اند.

ارسال دیدگاه
توسط
تومان
×

پی اس کافه
توجه ! لطفا قبل از شروع گفتگو ، حتما پیام رسان واتساپ را نصب کنید

×